Zoals ik dus al zei; Zusjes en ik aan de tatoeages, het beloofde een feestje te worden.
Slingers en ballonnen hingen zelfs al klaar in de tattoo-shop. Dat dat voor Halloween was, daar kijken we voor het gemak even omheen.
Zus moest eerst, vanwege haar reputatie als flauwvalster, vooral in geval van pijn in combinatie met stress over die pijn en warmte. Alle factoren bleken aanwezig, maar na het eerste lijntje dat Henkie (stiekem Henk-Jan, maar zo heten tattoo-artists niet) zette trok Zus haar wenkbrauwen op en zei:"Is dat alles?!". Goede start, maar ik was er nog niet gerust op. Bij het schieten van een oorbelletje was Zus ook al eens onderuit gegaan, dus dit kon niet goed gaan. Was statistisch onmogelijk. Toen Henkie weer ongeveer een nano-seconde Zus aan het folteren was trok dan ook alle kleur uit haar mooie toet en mompelde ze van:"Stop maar even", om in een diep coma weg te zakken.
Tien minuten roepen, knijpen en koude doekjes in haar nek later werd ze weer een beetje wakker, maar niet voor ze vijf keer mompelde dat ze liever wilde slapen. Ik bespaar je de details, maar Zus had het koude zweet over haar hele lijf en kwijlde een beetje terwijl ze als een bezetene met haar ogen tolde. Enfin, haar reputatie was gered, de aandacht was getrokken, de tattoo werd afgemaakt. Mak als een lammetje bleef ze liggen, zo veel pijn deed het eigenlijk niet. Ik was inmiddels alleen zo opgefokt dat ik het liefst gillend en wild met mijn armen zwaaiend die toko uit was gerend, maar dan zou mijn rep weer helemaal naar de maan zijn. Ik ben toch een beetje het stoertje thuis.
Dus dan wilde ik maar direct na Zus, en dan Zusje als laatst, omdat die nog altijd stoïcijns kauwgom zat te kauwen en haar telefoon checkte op berichtjes. Zo gezegd, zo getatoeëerd. Pijn pijn pijn, om het even samen te vatten. Tegen Henkie zeggen dat ik een hekel aan hem had hielp niet, niet in het laatste geval omdat hij het tatoeer-machientje in zijn hand had dat voor altijd mijn pols kon vernachelen. Ach ja, je roept zo eens wat, en Henkie bleek erom te kunnen lachen. Toen hij zei dat hij mijn vogeltje ook een heel grote piemel kon geven als ik zo doorging beet ik maar op mijn lip en ging naar mijn happy-place. Dat hielp niet, maar toch was ik na een uur ook klaar. Zusje sloot de rij, riep een paar keer "Au!" en bleek net zo'n stoertje als ik (wat ik een beetje lullig vond, want wat ben ik dan, als zij ook een stoertje is? Wat is mijn plek in de familie? Is er nog wel plek voor mij, ik was er eerder dan Zusje! Zij moet iets anders kiezen, stoertje was verdomme mijn ding! Goed, ik dwaal af) en toen was ineens de hele middag alweer om!
Na een flinke kop koffie en choco-taart en lekker kettingroken met Zusje heb ik de Zusjes nog wat spaghetti gevoerd, want als je dan een eettafel hebt moet je 'm gebruiken ook vind ik. En nu kijk ik ongeveer elke drie seconden naar mijn pols, om dan zwijmelend te zuchten en weer een zinnetje te typen. Cliché, maar Zusjes en ik, we zijn er niet minder close om geworden. Na de spaghetti hebben we zelfs een zusjes-boks gedaan, en dat zegt wat. Wat weet ik niet precies, maar heel bad-ass vinden we onszelf en elkaar in elk geval wel.
En o ja, voor die tentamens heb ik me pas een keertje verslapen, en voor de ander was ik zo onnodig panisch dat ik van schrik een 8.1 haalde. Nog een te gaan, dan nog twee deadlines en daarna heb ik alle tijd om zuchtend naar mijn pols te gluren.
Laatste reacties