Nijn's View

Welkom welkom, lezers, gluurders en voorbijgangers.

Zie hier, mijn bescheiden weblogje.
Vol onzin, gedachtekronkels en alle andere dingen die ik hier opschrijf.
Je zou kunnen denken dat ik dit helemaal voor mezelf schrijf, als een soort online dagboek. Dan heb je het mis. Dit weblog schrijf ik voor jullie, mijn lieve lezertjes. Een dagboek heb ik namelijk ook, voor de dingen die ik hier niet kwijt wil. Maar goed, om even bij het punt te blijven, ik schrijf dus om reacties van jullie uit te lokken, positief of negatief.

Dus, schroom niet, ook al heb je niet echt iets zinnigs te zeggen of wil je alleen maar zeggen dat je er niks aan vindt hier.

Pluk de Dag, Omarm de Chaos!

Ik ben een beroeps chaoot. Dubbele afspraken, vergeten hospiteer avonden, een uur te vroeg aankomen op mijn werk, story of my life. Mijn moeder probeerde tot voor kort een soort orde aan te brengen in mijn chaos (denk aan verjaardagskalenders, bellen voor ik een tentamen had, me pushen om een wekker te kopen), maar ook zij ziet in dat het gewoon niet in me zit, plannen. En o wat ben ik jaloers geweest op mijn vriendinnen, die dat stuk voor stuk wel kunnen. Ik denk dat ik ze er onbewust op uitzoek, de mensen om me heen moeten in elk geval hun eigen routine hebben, zodat ik me daar af en toe aan vast kan houden als ik dreig te verzuipen in al mijn achterstallige afspraken en onafgedane zaken.

Tot ik in mijn huidige huis terechtkwam. Voor mensen die net inschakelen, ik woon in een oud kantoorpand met dertig andere studenten, waar ik (naast douche en toilet) ziel en zaligheid mee deel. Soms heb ik daar geen keus in, want de muurtjes zijn dun, dus meeluisteren met elkaars leven is verplicht. In elk geval, ik heb gemerkt dat ritme en regelmaat hier niet bestaan. Wat eigenlijk ook weer heel regelmatig is. Zo kun je de klok erop gelijk zetten dat hier voor drie uur ‘s middags een diepe rust heerst, afgezien van een eenzame toiletbezoeker blijft het tot diep in de middag stil. Daarnaast weet je met mijn huisgenoten nooit wat de dag je brengt.

Zo kwam ik donderdag nog met een van mijn favoriete huisgenootjes terecht bij Gare du Nord, in de nieuwe zaal van de Melkweg. Gewoon omdat zij zin had om de dag (of in dit geval avond) te plukken en ik ook de moeilijkste niet ben. De band op zich bleek te bestaan uit mannen met midlife-crisis, maar Darwinzijdank hadden deze grijze mannen met cowboy blouse een fantastische zangeres aan de groep toegevoegd die naast een gouden strot de ultieme podium-persoonlijkheid bezat. In een jurkje dat om haar voluptueuze lijf gegoten leek, op stiletto's die zonder twijfel voor intens pijnlijke tenen zorgden, draaide ze pirouettes over het podium en zong de longen uit haar lijf. Na het optreden maakte een drankje in een jazz-cafeetje om de hoek de avond af, want de rest van de huisgenoten moesten nog wel even geanalyseerd worden natuurlijk.

Naast de Rabo-zaal van de Melkweg heeft de pluk-de-dag-mentaliteit van mijn huisgenootjes al geleid tot een bunker in Noord, waar een reggae-feestje ons tot diep in de nacht vermaakte. Maar meer nog dan vage feestjes en onverwachte concerten heeft de mentaliteit die in mijn huis heerst ervoor gezorgd dat ik mijn eigen chaos wat meer waardeer. Ik ben hier relatief gezien eigenlijk een ontzettend geordend persoon. Oké, ik vergeet meer afspraken dan nodig is en op tijd zal ik niet snel komen, maar in het moment leven zorgt er wel voor dat je constant mooie herinneringen maakt. En laat dat me nou een stuk dierbaarder zijn dan een goed gepland en mooi geordend leven.

De Mensenredder

Ik kreeg het oudejaarsgevoel maar niet te pakken, vorig decennium. Dus boodschappen doen voor een etentje met huisgenoten en vrienden deed me weinig, op oudejaarsdag. Zelfs mijn buurmannetje had door dat ik met mijn ziel onder mijn arm liep, en vroeg prompt of ik dan maar met hem mee ging naar een huisfeestje, die avond. In ruil daarvoor was ik dan de pakezel voor een heleboel drank en tafelkleedjes en glaswerk en alle andere ongein die hij had bedacht.

Nu is IJburg, de plaats waar de boodschappen vandaan moesten komen, ook niet direct een plaats waar ik inspiratie op kan doen. De leegte en de eeuwige wind en al die huismoeders en -vaders met al die kinderen, het maakt me altijd een beetje kriegel, helemaal die dag.
In de gevreesde supermarkt, die inderdaad tot de nok toe gevuld bleek met kindjes en hun verzorgers, stonden buurman en ik ruim vijf minuten te wachten tot we onze lege flessen in konden leveren. Een jongetje van een jaar of vijf had zijn moeder zodanig onder de duim dat zij hem alle lege flessen in de automaat liet leggen, zonder haast uiteraard. Toen moeders eindelijk het lef vond om zelf een fles uit de boodschappentas te pakken kreeg het jongetje direct een woede-aanval, wat de boel natuurlijk nog veel meer ophield.
In die rij kregen buurman en ik het, natuurlijk, over kindjes. Hij bleek ze wel te willen, heel graag zelfs, terwijl ik (misschien iets te hard) verkondigde dat een paar katten mijn moedergevoelens wel zouden stillen. Zou ook handig zijn bij het boodschappen doen, je kon ze namelijk gewoon thuis laten.

De rest van het boodschappen doen ging voorspoediger, op het struikelen over wat peuters na. Ik sputterde nog wat na over het ongemak dat kindjes met zich meebrengen terwijl we de supermarkt uitliepen, toen ik weer een mini-mensje zag rond hobbelen bij de uitgang. Buurman, met al zijn vadergevoelens, zag er geen kwaad in en wandelde richting tram. Ik was er niet helemaal gerust op, het mini-meisje leek nogal alleen en bovendien een beetje bang.
Toen ik naar haar toe liep om te vragen of ze mama of papa kwijt was barstte het kindje dan ook in snikken uit. Want papa was dus weg en nee ze wist niet waar hij was en broertje was er ook niet. Ik ging, pedagogisch verantwoord als ik ben, op mijn hurken zitten zodat ik niet zo intimiderend overkwam en zei dat we papa gingen zoeken, samen. Dat wilde ze wel, een handje werd aangeboden en samen liepen we terug naar de supermarkt. Zij snikkend, ik onder de smalende blik van buurman. Bijna bij de ingang aangekomen, wat lang duurt met zo’n dwergje, korte beentjes enzo, zag ik een man met verwilderde blik in zijn ogen. Kon niet missen, dat was de maker van het meisje. Hij kwam dan ook toegesneld om het meisje uit mijn greep te redden, waarna ze elkaar hartstochtelijk in de armen vielen, in slow-motion en al. Eind goed al goed, behalve dan dat buurman me de rest van het decennium heeft gepest met mijn toch wel duidelijk aanwezige moederinstinct en mijn uitstekende skills als mensenredder.

En dan toch maar...

Het aller-allerbeste voor jou, ja jou ja!
Dat er maar onvergetelijke dingen mogen gebeuren, en dan natuurlijk alleen in de positiefste zin.
Dat je maar mooie herinneringen mag maken, samen met die mensen die er voor jou toe doen.
Op fijne feestjes, onvergetelijke ontmoetingen, lieve vrienden, lekker eten, goede drank (maar dat laatste niet in teveel overvloed, dan eindig je slapend op een bankje in een kroeg, zo weet ik sinds 2e kerstdag uit ervaring), nieuwe uitdagingen en ontwikkelingen en vooral een heleboel, ongelofelijk ontelbaar oneindig veel liefde en geluk.

Op jou en op mij, op ons!

Op naar de Sleur

O wat ben ik blij dat die feestdagen er weer bijna opzitten.
Noem me een Grinch, maar ik hou niet van kerst.
Niet van het teveel eten en dat nog weken aan je kleding voelen.
Niet van het verplicht leuk doen bij familie die je alleen op verjaardagen spreekt, en waar je je voor de vijfde keer moet verontschuldigen dat er toch geen leuk manspersoon aan je wil blijven hangen.
Ik hou ook niet van Jezus, dus het religieuze aspect gaat volledig aan me voorbij.
Sneeuw vind ik al helemaal niks, want dat betekent dat stijlvolle verplaatsing bijna onmogelijk is. Mijn leukste schoeisel is of niet warm of niet waterdicht genoeg, wat moonboots als gevolg heeft en laten we eerlijk zijn, daar komt niemand echt mee weg.
Die universele wens dat de kerst toch maar wit mocht wezen was voor mij dus ook een Bernini-mysterie.
Waar ik wel van hou is online lekker zeiken en zeuren, mocht je het doel van deze post betwijfelen.
Nu alleen nog zorgen dat oud en nieuw het allerleukste feest wordt waar ik ooit ben geweest, want met die druk leef je als single student, en dan zijn we daar ook weer vanaf.
Laat januari en februari maar komen, dan hoef ik tenminste even niet meer aan eisen te voldoen of me te conformeren. Ik kijk nu al uit naar twee maanden sleur.